Πίσω από κάθε ανόητο παιχνίδι κρύβεται ένας σοβαρός σχεδιαστής

Είναι εύκολο να κοιτάξεις έναν καρχαρία με καρτουνίστικα μάτια ή μια ορδή ζόμπι με υπερβολικές κινήσεις και να υποθέσεις ότι δεν κρύβεται σχεδιαστική σκέψη από πίσω. Η υπόθεση είναι λάθος τις περισσότερες φορές. Η ελαφριά αισθητική είναι συχνά το πιο δύσκολο κομμάτι να πετύχεις σωστά, όχι το πιο εύκολο.

Η ισορροπία που δεν φαίνεται

Ένα σκορ attack arcade χρειάζεται δεκάδες μικρές αποφάσεις ισορροπίας -πόσο γρήγορα αδειάζει ο μετρητής πείνας, πόσο συχνά εμφανίζονται απειλές, πόσο γενναιόδωρη είναι η πρόοδος- για να νιώθει «δίκαιο» χωρίς να νιώθει εύκολο. Ο παίκτης δεν βλέπει ποτέ αυτή τη δουλειά· τη νιώθει μόνο ως «καλό ρυθμό».

Το χιούμορ ως τεχνική επιλογή

Το να κάνεις κάτι αστείο χωρίς να γίνεται κουραστικό μετά την πεντηκοστή φορά είναι εξίσου δύσκολο με το να σχεδιάσεις σοβαρή αφήγηση. Το επαναλαμβανόμενο σλάπστικ ενός endless runner, για παράδειγμα, χρειάζεται προσεκτική δοσολογία -πολύ λίγο και χάνεται ο τόνος, πολύ πολύ και κουράζει.

Γιατί αξίζει να το αναγνωρίζουμε

Δεν χρειάζεται να μιλάμε για ένα arcade παιχνίδι με τους ίδιους όρους που μιλάμε για μια «σοβαρή» παραγωγή για να αναγνωρίσουμε τη δουλειά πίσω του. Η απλότητα στην επιφάνεια και η πολυπλοκότητα στο σχεδιασμό μπορούν να συνυπάρχουν -και συχνά συνυπάρχουν, ακριβώς στα παιχνίδια που υποτιμάμε πιο εύκολα.