Hungry Shark World: κριτική

Δοκίμασα το Hungry Shark World σκεπτόμενος ότι θα το παρατήσω μετά από δέκα λεπτά. Το «σκοτώνω χρόνο με έναν καρχαρία» ακούγεται σαν ιδέα με ημερομηνία λήξης. Δεν συνέβη έτσι· η πρώτη ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβω, και αυτό λέει κάτι για το πόσο καλά δουλεμένος είναι ο πυρήνας του.

Το βασικό βρόχο

Η ιδέα είναι απλή στα χαρτιά: κολυμπάς, τρως ό,τι είναι μικρότερο, μεγαλώνεις, αποφεύγεις ό,τι είναι μεγαλύτερο μέχρι να γίνεις κι εσύ αρκετά μεγάλος για να το φας. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο ρυθμός: το παιχνίδι δεν σε αφήνει ποτέ σε ουδέτερη -είσαι είτε κυνηγός είτε θήραμα, ανά πάσα στιγμή, και η ένταση αυτή δεν κοπάζει.

Πέντε νερά, πέντε διαθέσεις

Αυτό που δεν περίμενα ήταν πόσο διαφορετική είναι κάθε περιοχή. Τα νησιά του Ειρηνικού μοιάζουν με τουριστική καρτ ποστάλ μέχρι να πέσεις πάνω σε στρατιωτική βάση με φρουρούς-ρομπότ. Η Αρκτική είναι πιο αργή, πιο απειλητική, με πάγο που σπάει κάτω από πλάσματα που δεν περιμένεις. Κάθε ζώνη έχει δικά της μυστικά, και ανακαλύπτεις τα περισσότερα τυχαία, κολυμπώντας εκεί που δεν χρειάζεται.

Η σιωπηλή δεύτερη ιστορία

Δεν χρειάζεται να προσέξεις τα βαρέλια τοξικών αποβλήτων ή τους ρομποτικούς καρχαρίες-φρουρούς για να απολαύσεις το παιχνίδι. Αν όμως τα προσέξεις, το Hungry Shark World αποκτά μια δεύτερη διάσταση: ο καρχαρίας δεν είναι απλώς πεινασμένος, είναι σχεδόν εκδικητικός απέναντι σε ό,τι έχει καταστρέψει το σπίτι του. Δεν το φωνάζει το παιχνίδι, το αφήνει εκεί για όποιον θέλει να το δει.

Πού κουράζει

Η οικονομία νομισμάτων πιέζει κάπως περισσότερο απ᾽ όσο θα ήθελα, ειδικά στα πρώτα επίπεδα πριν αποκτήσεις αρκετά μεγάλο καρχαρία. Δεν είναι εμπόδιο που σε σταματά, αλλά αισθάνεσαι το κάλεσμα να ξοδέψεις πιο συχνά απ᾽ όσο θα προτιμούσα.

Συμπέρασμα

Το Hungry Shark World πετυχαίνει αυτό που λίγα arcade καταφέρνουν: μένει διασκεδαστικό γύρο μετά γύρο, ενώ κρύβει κάτι πιο ουσιαστικό για όποιον θέλει να σκάψει λίγο βαθύτερα. Αξίζει τη θέση του στο κινητό σου, ακόμα κι αν το ανοίγεις μόνο για πέντε λεπτά τη φορά.