Zombie Tsunami: κριτική

Τα endless runner έχουν συνήθως το ίδιο πρόβλημα: μετά τα πρώτα δέκα λεπτά, καταλαβαίνεις ακριβώς τι θα δεις. Το Zombie Tsunami καθυστερεί αυτή τη στιγμή περισσότερο απ᾽ όσο περίμενα, κυρίως χάρη σε ένα κόλπο: η ορδή σου μεγαλώνει μπροστά στα μάτια σου, και αυτή η οπτική εξέλιξη κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό.

Ο ρόλος που δεν περίμενες

Το πιο έξυπνο στοιχείο είναι η οπτική γωνία: δεν παίζεις τον επιζώντα που τρέχει να σωθεί, παίζεις το ίδιο το κύμα ζόμπι. Κάθε άνθρωπος που προσπερνάς γίνεται μέλος της ορδής σου μέσα σε δευτερόλεπτα, και το παιχνίδι σε αφήνει να νιώσεις ικανοποίηση για κάτι που κανονικά θα ήταν η καταστροφή της ιστορίας.

Ρυθμός χωρίς ανάσα

Η κίνηση είναι αυτόματη, εσύ ελέγχεις μόνο το άλμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απλό. Όσο μεγαλώνει η ορδή, τόσο πιο σύνθετα γίνονται τα εμπόδια -λακκούβες, οχήματα, κτίρια που πρέπει να διασχίσεις με ακριβές timing. Σε μερικά σημεία η δυσκολία πηδάει απότομα, χωρίς κάποιο προειδοποιητικό σημάδι, κι αυτό μπορεί να κόψει τον ρυθμό μιας καλής προσπάθειας.

Το χιούμορ που δεν κουράζει

Στρατιωτικά ελικόπτερα και λέιζερ προσπαθούν να σταματήσουν το κύμα και αποτυγχάνουν με τρόπο σχεδόν σλάπστικ κάθε φορά. Το χιούμορ δεν είναι μία ατάκα στην αρχή που ξεχνιέται· επαναλαμβάνεται με νέες παραλλαγές σε κάθε κόσμο, κρατώντας τον τόνο ελαφρύ ακόμα και όταν το θέμα, στα χαρτιά, είναι η κατάρρευση της ανθρωπότητας.

Συμπέρασμα

Το Zombie Tsunami δεν επανεφευρίσκει το endless runner, αλλά βρίσκει μία ιδέα -η ανάπτυξη της ορδής- που του δίνει ταυτότητα. Σε συνδυασμό με το σταθερό χιούμορ του, είναι από τα πιο διασκεδαστικά runner που δοκίμασα φέτος.